Η πρώτη μου αντίδραση όταν άκουσα τη διάγνωση ήταν δυσπιστία. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτός ο μικρός πόνος στην πλάτη ήταν στην πραγματικότητα ένδειξη σπονδυλικού κατάγματος. Και μετά άρχισα να ανησυχώ. Θυμάμαι να σκέφτομαι την οικογένειά μου και πώς αυτό θα τους επηρέαζε. Θα γινόμουν βάρος; Θα μπορούσα να συνεχίσω να έχω ενεργό ρόλο στη ζωή των εγγονιών μου; Ή θα γινόμουν μια αδύναμη, καμπουριασμένη γριά που θα φοβάται μην πέσει;
Αποφάσισα να πιάσω τον ταύρο από τα κέρατα και να κάνω ό,τι μπορώ για να αποφύγω το χειρότερο σενάριο που φανταζόμουν συνέχεια.
Άρχισα να φροντίζω καλύτερα τον εαυτό μου. Ακολούθησα το πρόγραμμα θεραπείας που μου συνέστησε ο γιατρός μου. Επίσης, άρχισα να τρώω 5 μερίδες φρούτα και λαχανικά την ημέρα, να παίρνω συμπληρώματα βιταμινών και να βγαίνω για περπάτημα με φίλους κάθε Κυριακή. Εκτός του ότι κάνει καλό στην υγεία των οστών μου, είναι και ένας ωραίος τρόπος να μαθαίνω τα νέα τους.