Το ότι ανησυχούσα για τη διάγνωσή μου σήμαινε ότι σε πρώτη φάση ήμουν απαισιόδοξη. Θεωρούσα ότι στο μέλλον δεν θα ήμουν υγιής και ανεξάρτητη. Ήξερα ότι έπρεπε να αρχίσω να κινούμαι και να δραστηριοποιηθώ περισσότερο, αλλά δεν ήξερα από που να αρχίσω.
Όταν ο γιατρός μου πρότεινε να περπατάω περισσότερο, αμέσως σκέφτηκα να πάρω έναν σκύλο. Πάντα ήθελα σκύλο, αλλά δεν ήθελε ο σύζυγός μου. Ευτυχώς, συμφώνησε να υιοθετήσουμε τον Μαξ, έναν ηλικιωμένο σκύλο από ένα τοπικό καταφύγιο ζώων. Είναι αδύνατο να μην έχεις καλή διάθεση με τον Μαξ τριγύρω – είναι πάντα γεμάτος ενέργεια! Συν το ότι με ενθαρρύνει να περπατάω περισσότερο.
Επίσης, ο γιατρός μου συνέστησε να πάρω συμπληρώματα ασβεστίου και να ακολουθήσω ένα πρόγραμμα θεραπείας για την ενδυνάμωση των οστών μου.